Jak wykorzystać sprzęt z KPO na lekcjach? Poradnik w 5 krokach.

Komputery zostały odebrane, monitory zawisły w salach, konta są założone. Szkoła ma już za sobą ważny etap. Teraz przychodzi czas na spokojne poznawanie możliwości urządzeń i szukanie dla nich miejsca w codziennej pracy. Nauczyciele mierzą się przy tym z bardzo praktycznym pytaniem: co konkretnie mogę zrobić na tym sprzęcie podczas jutrzejszej lekcji?

Jak wykorzystać sprzęt z KPO na lekcjach? Dobrym początkiem jest połączenie urządzeń z gotową treścią, wybranie kilku lekcji do przetestowania i zapewnienie nauczycielom czasu na pierwsze próby. Nie trzeba od razu obejmować działaniami całej szkoły. Kilka sprawdzonych scenariuszy może stać się dobrą podstawą do dalszego planowania.

Z punktu widzenia dyrektora ważne jest zarówno uporządkowanie kwestii technicznych, jak i stworzenie nauczycielom warunków do korzystania ze sprzętu na biologii, geografii, chemii, fizyce czy zajęciach technicznych. Wtedy uczniowie mogą zobaczyć także to, co trudno czytelnie przedstawić na płaskiej ilustracji.

Co pomaga przejść od dostawy urządzeń do pracy na lekcjach?

Po instalacji pojawiają się pytania związane ze zwykłym szkolnym dniem. Kto będzie korzystać z urządzeń? Na których przedmiotach? Gdzie nauczyciel znajdzie treści? Ile czasu zajmie ich uruchomienie? Jak zorganizować pracę klasy liczącej 28 osób, jeśli urządzeń jest dziesięć?

Odpowiedzi nie zawsze pojawiają się od razu – wdrożenie potrzebuje czasu. Szczególnie wtedy, gdy między jedną a drugą lekcją nauczyciel musi jeszcze wyszukać materiał, sprawdzić licencję i upewnić się, że wszystko zadziała na szkolnym komputerze. Gotowe treści i wcześniej przetestowany scenariusz zdejmują z niego dużą część tych przygotowań.

Pomaga prosta kolejność: najpierw temat lekcji i to, co uczeń ma zrozumieć, potem odpowiednia treść, a następnie wybór urządzenia. W zależności od celu materiał można pokazać na dużym ekranie, udostępnić uczniom na tabletach albo wykorzystać w goglach VR.

Jak wykorzystać sprzęt z KPO na lekcjach? Pięć kroków dla dyrektora szkoły

1. Zacznij od krótkiej mapy zasobów i potrzeb

Na początku dobrze zebrać w jednym miejscu informacje o urządzeniach, salach, dostępie do sieci i przedmiotach, na których mogą się przydać. Do pierwszego rozeznania wystarczą odpowiedzi na cztery pytania:

• jakie urządzenia są gotowe do pracy;
• w których salach można z nich korzystać;
• jakie tematy są trudne do pokazania za pomocą podręcznika lub tradycyjnej ilustracji;
• którzy nauczyciele chcą przetestować nowe rozwiązanie w najbliższych tygodniach.

Takie zestawienie pokazuje, czego szkoła potrzebuje w kolejnym kroku: dodatkowego wyposażenia, odpowiednich treści, wsparcia technicznego czy kilku gotowych pomysłów na lekcje.

2. Wybierz kilka konkretnych zastosowań dydaktycznych

Ogólny plan korzystania z technologii łatwiej przełożyć na działanie, gdy zaczyna się od kilku konkretnych prób. Może to być analiza budowy serca na monitorze interaktywnym, praca z modelem komórki na komputerach uczniowskich i obejrzenie wnętrza Ziemi w 3D. Każdy przykład ma wtedy swój temat, klasę i nauczyciela, który chce go wypróbować.

Model 3D jest szczególnie przydatny, gdy uczniowie mają zrozumieć relacje przestrzenne, zajrzeć do wnętrza obiektu, odsłonić jego kolejne warstwy albo przeanalizować coś, czego nie da się bezpiecznie pokazać w sali. W innych sytuacjach nauczyciel może pozostać przy metodzie, która najlepiej pasuje do tematu i jego sposobu pracy.

3. Ułatw nauczycielom dostęp do gotowych treści

Przygotowanie nowego materiału wymaga czasu, którego w szkolnym planie dnia zwykle nie ma wiele. Jeżeli nauczyciel za każdym razem musi od nowa szukać zasobów, sprawdzać licencję i testować ich działanie, wprowadzenie technologii będzie wymagało od niego dodatkowego wysiłku. Dużą różnicę robią treści, które łatwo znaleźć i uruchomić.

Jednym z takich rozwiązań są interaktywne modele 3D. Nauczyciel może pokazać model całej klasie na monitorze, a później udostępnić go uczniom na komputerach lub tabletach. Uczniowie otrzymują konkretne zadanie: obracają obiekt, zaglądają do środka, odnajdują wskazaną strukturę i wyjaśniają jej położenie.

Sposób pracy można dopasować do warunków w konkretnej klasie. Czasem wystarczy wspólna prezentacja na dużym ekranie. Przy dziesięciu komputerach i 28 uczniach można zaplanować zadanie w parach lub grupach. Gogle VR mogą natomiast pojawić się w krótkim, wybranym fragmencie zajęć – nie muszą wyznaczać przebiegu całej lekcji.

4. Zacznij od niewielkiego pilotażu

Dwie lub trzy zainteresowane osoby mogą przygotować po jednej lekcji, przeprowadzić ją w swojej klasie i podzielić się obserwacjami: co było pomocne, co wymaga dopracowania i jak zareagowali uczniowie. Po miesiącu szkoła ma już własne przykłady, do których mogą odwołać się kolejni nauczyciele.

Podsumowanie pilotażu nie musi być długie. Ile trwało przygotowanie? Czy uczniowie rozumieli zadanie? W którym momencie model okazał się najbardziej pomocny? Co można ułatwić przed kolejną próbą? Krótka rozmowa pozwoli zebrać doświadczenia bez dokładania nauczycielom kolejnych formalności.

5. Obserwuj, co pomaga nauczycielom korzystać ze sprzętu

Po pierwszych tygodniach dobrze sprawdzić, na jakich przedmiotach urządzenia były najbardziej przydatne, ilu nauczycieli z nich skorzystało i jakie zadania wykonywali uczniowie. Zebrane obserwacje podpowiedzą, gdzie przydadzą się kolejne materiały lub dodatkowe wsparcie.

Wystarczy krótka informacja zwrotna. Może wskazać bardzo konkretną potrzebę: pomoc w dostępie do kont, dodatkowe szkolenie, krótszy sposób przygotowania materiału albo scenariusz dla kolejnego przedmiotu.

Jak może wyglądać jedna lekcja z wykorzystaniem modeli 3D?

Wyobraźmy sobie lekcję biologii o budowie serca. Nauczyciel otwiera model na monitorze interaktywnym i prosi uczniów, aby wskazali elementy, które już znają. Dopiero później obraca serce, ukrywa wybrane warstwy i pokazuje jego wnętrze. Klasa od razu widzi, że schemat z podręcznika przedstawia ten sam narząd, ale z jednej, umownej perspektywy.

Potem uczniowie otwierają ten sam zasób na komputerach lub tabletach. W parach odnajdują wskazane struktury i opisują ich wzajemne położenie. Na koniec nauczyciel wraca do modelu na dużym ekranie, a uczniowie sprawdzają odpowiedzi. Technologia zajmuje kilka wyraźnie zaplanowanych minut, a nie całą lekcję.

Urządzenie pozostaje w tym scenariuszu narzędziem. Pomaga nauczycielowi pokazać to, czego nie da się równie czytelnie przedstawić na płaskiej ilustracji.

Corinth3D jako treść dla urządzeń, które szkoła już posiada

Corinth3D udostępnia interaktywne modele 3D, które można wykorzystywać między innymi na komputerach, tabletach, monitorach interaktywnych oraz w trybie VR. Nauczyciel nie musi więc budować osobnego środowiska dla każdego urządzenia. Może dobrać sposób prezentacji do celu lekcji, liczebności klasy i organizacji pracy.

Przed decyzją szkoła może bezpłatnie sprawdzić rozwiązanie i podczas krótkiej prezentacji zobaczyć przykłady dobrane do urządzeń, które już ma. Jeśli chcesz ocenić, które zastosowania będą praktyczne w Twojej placówce, zobacz, jak Corinth3D pomaga wykorzystać urządzenia dostępne w szkole.

Co decyduje o powodzeniu wdrożenia?

Najłatwiej korzystać z nowych urządzeń wtedy, gdy nauczyciel ma pod ręką odpowiednią treść, zna prosty scenariusz i może wcześniej spokojnie go przećwiczyć. Każdy z tych elementów ułatwia zrobienie kolejnego kroku i włączanie technologii do następnych tematów.

Dla dyrektora pomocne może być pytanie: „Czego nauczyciel potrzebuje, aby jutro przeprowadzić z pomocą tego sprzętu dobrą lekcję bez tworzenia wszystkiego od początku?”. Odpowiedź podpowiada, jakie wsparcie zaplanować w kolejnym etapie.